MEER GELUK UIT DE LIEFDE HALEN? ZO VERGROOT JE HET ‘WIJ’ GEVOEL

Het lukt Erik (40) maar niet om gelukkig te worden in de liefde. Hij stort zich van de ene relatie in de andere, maar blijft zich eenzaam voelen. Net als zijn vader. Ik liet hem zijn verhaal opschrijven. Alle namen zijn gefingeerd.

dr. David Blom & drs. Misha Blom

dr. David Blom & drs. Misha Blom

David is relatiepsycholoog en liefdesonderzoeker, Misha ontwikkelingspsycholoog en theatermaker

Voor de eerste keer in jaren ben ik terug in Katwijk aan zee en besluit langs ONS bankje te lopen. Dat zoveel herinneringen bij mij naar boven haalt. Menig passant zou het waarschijnlijk niet eens opvallen. Het stond aan een rotonde en keek uit op een doodgewone woonwijk. Maar voor mij was het bijzonder. Het was het bankje van mij en mijn opa. Waar we samen vaak zaten als we in Katwijk waren. We maakten kruiswoordpuzzels, hadden gesprekken over hem, over mij, over mijn oma en hun leven samen. Het was ook het bankje waar hij mij vertelde dat hij ongeneeslijk ziek was. Die bewuste maandagmorgen zag ik het in zijn ogen. Zijn zorgen. Zij verdriet. Hij was oud, maar wilde het leven niet loslaten. Nog niet.


‘Jongen, ik ben er straks niet meer. Dat duurt niet lang meer. Ik heb kanker.’ Ik kon niet veel zeggen op dat moment. En alsof mij opa dit wist, had hij een klein boompje in zijn hand. ‘Hier jongen, pak eens vast. Plant hem daar maar, naast ons bankje. Dat wordt een grote boom, als ik er straks allang niet meer ben. Dan zit je hier als je oud bent, en dan denk je terug aan ons, hier.’


Ik ben nu 40 en ben terug op onze plek. Maar alles is veranderd. De bank is weg. Er staat een kleine betonnen muurtje, wat niet uitkijkt op de boom die we samen geplant hebben. Wellicht is die gekapt, ik weet het niet. De tragiek van de moderne tijd: ons plekje is veranderd in een steriele betonplaat. Mijn herinneringen gelukkig niet. Ik zie het nog voor mij als de dag van gisteren. Hoe mijn opa met een ondeugend gezichtje een kroket voor mij oma uit de muur trek om haar te verrassen, zoals hij dat elke keer deed als we in Katwijk waren. Als dochter van een slagersondernemer was mijn oma gek op kroketten en mijn opa wist dat. Natuurlijk was mijn oma na al kroketten van afgelopen decennia allang niet meer verrast, maar iedere keer keek ze nog verrast en verrukt naar mijn opa. Ze wilde mijn opa blij maken. Echte liefde. Ze waren 66 jaar getrouwd. Een wonder in deze tijd, waarin zoveel huwelijken stranden.

HET GEHEIM

Wat was hun geheim? Hoe konden ze zo lang samen zijn, terwijl ze zo zichtbaar verschillend waren. Mijn oma was zo gesloten als een oester en liet nooit het achterste van haar tong zien. Mijn opa was juist heel expressief, en zei meestal gewoon wat hij dacht. Hoe anders ze waren zag je vooral toen hun jongste zoon overleed. Mijn oma trok zich vaak terug in zichzelf. Ze ging dan stiekem de slaapkamer in om daar te huilen. Ze wilde mijn opa niet belasten met haar pijn. Maar mijn opa wist hoe ze was. Hij luisterde dan stilletjes aan haar deur en hoorde haar dan huilen als een beest. Kreten van diepe pijn verlieten dan haar lichaam.
Ik vraag mij af, hoe moeilijk dat voor mijn opa moet zijn geweest.

 

Toch liet hij haar dat op haar eigen manier verwerken. Opa huilde soms bij mij. Ik probeerde hem dan te troosten door een hand op zijn schouder te leggen. Maar het was een pijn die zo diep van binnen kwam, dat ik mij machteloos voelde. Ik kon de pijn van een vader die zijn kind verliest niet uit hem halen. Hoe graag ik dit ook gewild had op dat moment.

 

Mijn opa en oma hebben na zijn dood er samen het beste van proberen te maken. Hun huwelijk overleefde het. Het geheim van mij opa en oma, was dat ze feilloos van elkaar wisten waar ze van hielden en wat ze belangrijk vonden; als echte bondgenoten, vrienden, die elkaar pijn en angsten door een door kenden. Als ik weer eens op de flat van mijn opa en oma was, zag ik hoe goed zij op elkaar waren afgestemd. En het zat in kleine dingen.

 

Zo herinner ik me nog goed de invoer van de euro. Dit moet voor veel ouderen soms een crime zijn geweest. Oma vond het spannend om af te rekenen bij de kassa. Ze zei het niet met zoveel woorden, maar opa kon het aan haar zien. Hij nam haar dan liefdevol de boodschappen uit handen en rekende zelf af. Zonder haar verder te beschamen. Oma was dan zichtbaar vertederd. ’s Avonds kropen ze bij elkaar op de bank een samen een aflevering ‘Neighbours’ te kijken. Dan moesten ze vaak hartstochtelijk lachen om het soms onnozele gedrag van Harold uit de serie. ‘Net jij’ zei mijn oma dan voor de grap tegen opa. Ze namen dit soort kleine momenten nooit voor lief.

 

Opa kocht ’s morgens al tompoezen bij bakkerij Stoepje. Die om te ontdooien op de verwarming legde. Tijdens hun favoriete serie, konden zij die dan lekker oppeuzelen. Opa vond het heerlijk om te zien, hoe opa ervan genoot.

die kleine momenten

Opa en oma hebben mij laten zien wat echte onvervalste liefde is. Ze hebben mij geleerd dat romantiek hem in die kleine momenten, die kleine verzoekjes om elkaars aandacht, humor, affectie en steun. Het zit hem in kleine dingen, zoals een knipoog of een glimlach, een hand op je schouder. Die kleine momentjes waarop jouw partner je eigenlijk de kans geeft om te laten zien, dat hij/zij voor jou bestaat. Kleine momentjes zoals wanneer jullie samen boodschappen doen, en zij jou vraagt of de boter op is. In plaats van een apathische reactie, kun je tot haar richten, en met jouw hele lichaamshouding laten merken, dat die vraag ook belangrijk is voor jou…en dat jouw partner dus voor belangrijk is. ‘ Ik weet het niet zeker, laten we er voor de zekerheid maar één meenemen’.

 

Romantiek is dat je samen die momentjes niet voor lief neemt. Ze zijn belangrijker dan een dure vakantie op de Bahama’s . Je bouwt ermee aan de kracht en passie binnen jullie huwelijk. Het gaat erom dat je je tot elkaar richt, in plaats van je van elkaar af te wenden. Uit de statistieken blijkt dat indien een stel 86 % van dit soort kleine momenten effectief aangrijpt, ze na 6 jaar nog steeds getrouwd zullen zijn. Indien er slechts in 33 % wordt gereageerd, is de kan 95 % dat ze na 6 jaar gescheiden zijn. Zo belangrijk is het dus om goed op elkaar af te stemmen.

die kleine momenten

Opa en oma hebben mij laten zien wat echte onvervalste liefde is. Ze hebben mij geleerd dat romantiek hem in die kleine momenten, die kleine verzoekjes om elkaars aandacht, humor, affectie en steun. Het zit hem in kleine dingen, zoals een knipoog of een glimlach, een hand op je schouder. Die kleine momentjes waarop jouw partner je eigenlijk de kans geeft om te laten zien, dat hij/zij voor jou bestaat. Kleine momentjes zoals wanneer jullie samen boodschappen doen, en zij jou vraagt of de boter op is. In plaats van een apathische reactie, kun je tot haar richten, en met jouw hele lichaamshouding laten merken, dat die vraag ook belangrijk is voor jou…en dat jouw partner dus voor belangrijk is. ‘ Ik weet het niet zeker, laten we er voor de zekerheid maar één meenemen’.

 

Romantiek is dat je samen die momentjes niet voor lief neemt. Ze zijn belangrijker dan een dure vakantie op de Bahama’s . Je bouwt ermee aan de kracht en passie binnen jullie huwelijk. Het gaat erom dat je je tot elkaar richt, in plaats van je van elkaar af te wenden. Uit de statistieken blijkt dat indien een stel 86 % van dit soort kleine momenten effectief aangrijpt, ze na 6 jaar nog steeds getrouwd zullen zijn. Indien er slechts in 33 % wordt gereageerd, is de kan 95 % dat ze na 6 jaar gescheiden zijn. Zo belangrijk is het dus om goed op elkaar af te stemmen.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

We kunnen allemaal meer uit de liefde halen. Meer zelfs dan we nu voor mogelijk houden. Kom naar ‘Relatiecrisis in Theater- Dichterbij’. Meer dan 300.000 stellen, singles, vrienden, vriendinnen, vaders, moeders, zonen en dochters gingen je voor. 

RELATIECRISIS IN THEATER – DICHTERBIJ

DICHTERBIJ is een indrukwekkende theaterbeleving die je meeneemt in de val en wederopstanding van een huwelijksleven.

 

Dicht op de huid van de spelers, aan de rand van hun huiskamer, beleef je als nooit tevoren wat ons geluk in de liefde in de weg staat én ontdek je hoe we het tij kunnen keren.

 

Een revolutionaire theaterervaring gecreëerd door gepromoveerd psychologen en theatermakers, die jouw kijk op jezelf en de liefde voorgoed verandert.

 

Meer dan 300.000 stellen, singles, vrienden, vriendinnen,  vaders, moeders, zonen en dochters bezochten de show van deze makers.  Beleef het ook!

MEER GELUK UIT DE LIEFDE HALEN? ZO VERGROOT JE HET ‘WIJ’ GEVOEL

Het lukt Erik (40) maar niet om gelukkig te worden in de liefde. Hij stort zich van de ene relatie in de andere, maar blijft zich eenzaam voelen. Net als zijn vader. Ik liet hem zijn verhaal opschrijven. Alle namen zijn gefingeerd.

drs. Misha Blom

drs. Misha Blom

Misha is ontwikkelingspsycholoog, schrijver en muzikant

‘Zoals alle ouders, zaten ook mijn ouders samen op de bank. En mijn vader legde dan soms een hand op de schouder van mijn moeder. Die hand deed daar niet veel: die streelde niet, aaide niet. Zoals die erbij hing, leek het klaar om geamputeerd te worden. De man was afgesneden van de vrouw die naast hem zat, en zich mooi voor hem had gemaakt. De mooiste vrouw die ik kende.  Altijd gestoken in prachtige kleren, met mooie pumps, en een kleurrijke blouse. Daar in de huiskamer, die zo onmiskenbaar haar kleuren droeg, haar ziel.

 

Dat beeld van mijn ouders deed mij pijn. Ik wist dat ik niet in staat was om het gat tussen hen te dichten. Mijn ouders hielden elkaar gevangen in hun eenzaamheid. En zoals veel eenzame mensen wisten ook zij dat te verbloemen. Vrienden die ons thuis bezochten, wisten dat ze konden rekenen op een avond vol vermaak. Mijn moeder had de hele dag in de keuken gestaan, om een compleet drie gangen menu voor te bereiden. Mijn vader vermaakte het gezelschap met grappen en verhaaltjes.   Hij was een begenadigd verteller, die meerdere keren uitgeroepen was tot docent van het jaar. Terwijl hij het gezelschap opzweepte, lachte mijn moeder hartstochtelijk mee. Maar god, wat had ze anders gemoeten ? Zeggen, dat hij iedere avond stoïcijns onderuitgezakt voor de televisie hing?  Dat hij niets tegen zijn eigen kinderen zei? Dat hij geen enkele interesse toonde in het leven om hem heen?  

 

Ook in de winter van 1999 was het weer gieren en brullen.  We zaten met de hele familie aan tafel mijn verjaardag te vieren. Mijn vader hield een spetterende toespraak, waarin wij allen de hemel in werden geprezen.  Wat waren we allemaal onder de indruk van zijn retorische talent. Maar de volgende morgen was hij ineens vertrokken, en liet ons zitten met een complete verbouwing. Het dak lekte als een gieter, de muren lagen er half uit. In de vrieskou zat mijn opa op zijn knieën ons dak te repareren, terwijl hij in verbazing uitriep : ‘Maar het was toch zo gezellig ?!’

 

Mijn vader kwam terecht in een chique woonwijk van Blaricum. Zijn nieuwe vriendin zat in de redactie van de VPRO. Dat deed kennelijk iets met mijn vader, want ineens liep hij rond met een ziekenfondsbrilletje, lange regenjas en suède herenhoed. Mijn vader de intellectueel, die iedere zondag zijn geleerde vriend in een café in het Gooi opzocht, om over gewichtige politieke en maatschappelijke zaken te debatteren. Wezenlijk veranderde er natuurlijk helemaal niets aan mijn vader. Hij was en bleef, altijd en overal eenzaam.

 

Terugkijkend miste het huwelijk van mijn ouders vooral warmte. Passie. Een diep emotionele verbinding.  En toch waren er momenten van saamhorigheid. Samen naar de rommelmarkt op zoek naar mooi art deco. Het was hun gezamenlijke passie.  Vakanties met de boot, langs oude dorpjes aan het IJsselmeer. Mijn vader achter het roer, mijn moeder achter het fornuis. Zij zorgde voor de kinderen, hij voor de wind in de zeilen. Hun huwelijk heeft 30 jaar standgehouden. Het was niet slecht, niet slecht genoeg om uit elkaar te gaan. Het was vooral ingesleten eenzaamheid. Eenzaamheid waaraan je zo gemakkelijk gewend raakt, dat de dagen weken worden en de weken jaren. Totdat mijn moeder er na 30 jaar achter kwam dat ze het niet meer volhield.

 

In sta voor het zelfportret van mijn moeder, dat zij schilderde toen ze nog met mijn vader was. Het hangt daar in het felle zonlicht op onze overloop. Mijn moeder zit voor de spiegel in hun slaapkamer, haar nek is sierlijk gebogen, haar haren hangen los. Ze kijkt door de spiegel, kamt haar haren, en glimlacht. Ze viert haar vrouwelijkheid in een kamer waar niemand naar haar kijkt. Alleen zijzelf, en ik, hier op de overloop. Het is eigenlijk best gek.  Zij is daar even oud, als ik nu ben. Waar ik had moeten leren hoe het niet moet, trap ik toch in dezelfde valkuilen als zij. Ik stort mij in relaties, omdat ik hunker naar verbinding. Maar vind die niet. Ik ben een kind van mijn ouders, een voortbrengsel van twee uitersten. Ik snap soms helemaal niets van mijzelf. En dan ben ik eenzaam.  Maar ooit komt het goed. Daarin geloof ik heilig.  

HET ‘WIJ’ GEVOEL

Erik mist in zijn relaties hetzelfde als wat zijn ouders misten, namelijk het ‘wij’ gevoel: de diepe emotionele verbondenheid die je met je partner kunt delen, het gevoel er voor elkaar te zijn. Het is een absolute voorwaarde voor een gezonde, stabiele en gelukkige relatie. Het is belangrijk om als partners het gevoel te hebben dat je dicht bij elkaar staat, elkaar begrijpt en elkaar wilt blijven begrijpen. Daarvoor is het noodzakelijk dat het veilig voelt om je te hechten aan je partner.

 

Als je zoals Erik en zijn ouders een jeugd hebt gehad waarin je onveilig gehecht bent aan je opvoeders, is het vrijwel zeker dat je je ook niet gemakkelijk zult hechten aan je toekomstige partner. Je zult niet in alle openheid met elkaar praten over gedachten en gevoelens. Dit creëert afstand tussen jullie beiden, en zorgt er uiteindelijk voor dat jullie je eenzaam voelen in je relatie.

zo vergroot je het ‘wij’ gevoel

Er zijn 4 gouden ‘regels’ voor het vergroten van het ‘wij’ gevoel.

 

Op de eerste plaats: geef uitdrukking aan jouw gevoel van liefde voor jouw partner door hem (of haar) complimentjes te geven, te liefkozen, en met hem te vrijen. Door naar hem te luisteren en hem aandacht te geven. Zet bij wijze van spreken in je agenda, wanneer je hem verrast met een uiting van jouw liefde: een complimentje, een bosje rozen, een lekker etentje.

 

Op de tweede plaats: zorg zelf voor eerlijke en open communicatie. Praat over jouw ervaringen, gevoelens en gedachten, en zorg er daarmee voor dat je jouw partner deelgenoot maakt van jouw wereld. Daarmee versterk je het wij-gevoel. Voer in geval van conflicten een verzoeningsgesprek, waarbij je open vragen stelt, om jouw partner echt te begrijpen.

 

Op de derde plaats, zorg voor een gezond evenwicht tussen jezelf afhankelijk durven opstellen van je partner, en het versterken van jouw eigen (positieve) identiteit. Het is goed om bij vrienden of familie in termen van van wij te spreken, maar als jullie samen zijn, moet je leren accepteren dat jullie op een andere manier kunnen voelen en denken over dezelfde situatie. Daarnaast moet je geen grote geheimen voor elkaar hebben, maar hoeft ook niet alles (meteen) te worden gedeeld. De relatie blijft juist spannend. Besef dat conflicten en meningsverschillen bij een relatie horen.

 

Op de vierde en laatste plaats, praat samen over de toekomst,  creëer dromen en smeed plannen. Zo leven jullie samen ergens naar toe, ook als het even minder gaat.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

We kunnen allemaal meer uit de liefde halen. Meer zelfs dan we nu voor mogelijk houden. Kom naar ‘Relatiecrisis in Theater- Dichterbij’. Meer dan 300.000 stellen, singles, vrienden, vriendinnen, vaders, moeders, zonen en dochters gingen je voor. 

RELATIECRISIS IN THEATER – DICHTERBIJ

DICHTERBIJ is een indrukwekkende theaterbeleving die je meeneemt in de val en wederopstanding van een huwelijksleven.

 

Dicht op de huid van de spelers, aan de rand van hun huiskamer, beleef je als nooit tevoren wat ons geluk in de liefde in de weg staat én ontdek je hoe we het tij kunnen keren.

 

Een revolutionaire theaterervaring gecreëerd door gepromoveerd psychologen en theatermakers, die jouw kijk op jezelf en de liefde voorgoed verandert.

 

Meer dan 300.000 stellen, singles, vrienden, vriendinnen,  vaders, moeders, zonen en dochters bezochten de show van deze makers.  Beleef het ook!