‘Het kindje zit in ons hart, maar het wiegje blijft leeg’

Sef (39) en Frederiek (36) zijn ongewenst kinderloos en stonden op het punt om elkaar kwijt te raken. Het liep anders.

drs. Misha Blom

drs. Misha Blom

PSYCHOLOGIE IN THEATER

verbouwing

Soms heb ik dat, dan krijg ik iemand aan de lijn waarvan ik denk, waarom bel je mij en niet de verhuiswagen? Of de notaris ? Of waarom schrijf je je niet in voor het programma ”Help mijn man is klusser ?” Een stortvloed aan praktische dilemma’s krijg ik over me heen: een uit de hand gelopen verbouwing, financiële ruzies binnen de familie, ruzie met de buren.  Niet zelden ligt er onder die eindeloze geschillen een veel dieper psychologisch probleem. Drie weken geleden werd ik gebeld door Frederiek. “Ik word gek van mijn man. Hij is begonnen aan de verbouwing van de kinderkamer. Ik weet niet wat ik moet doen.” Vandaag zijn ze hier. Sef (39) en Frederiek (37). Namen zijn gefingeerd.

 

Ze zitten naast elkaar, twee knappe dertigers, maar ze ogen vermoeid. Het is pas dinsdag, maar ik kan zien dat ze toe zijn aan weekend. Frederiek neemt het woord.

 

Ja, nou, het probleem is dus dat Sef begonnen is met de verbouwing van de kinderkamer. En dat wil ik dus helemaal niet.”

 

Sef wendt zich geïrriteerd van haar af. “Daar gaan we weer.”

 

Frederiek strijkt de plooien van haar witte blouse strak en kijk mij met haar helderblauwe ogen aan. “Sef doet gewoon precies waar hij zin in heeft. Het interesseert hem niets dat ik nu in de rotzooi zit. Het interesseert hem überhaupt niet hoe ik me voel.

 

Dat is niet waar en dat weet je. We hebben het erover gehad en het leek jou ook een goed idee om de kinderkamer nu eindelijk eens te verbouwen.”

 

Nu eindelijk? Hoe kun je zo hard zijn! ” De tranen rollen over haar wangen. “Het gaat allemaal zo snel. Het voelt zo definitief als die kamer er niet meer is.

 

Met een ruk maakt Sef zich los van de stoel en loopt naar het raam “Maar het is ook definitief. En die kinderkamer herinnert me daar alleen maar aan. 

 

Hij zwijgt.

EEN ONGRIJPBAAR VERLIES

De meeste mensen kunnen zich wel voorstellen, hoe het is om een dierbare te verliezen, maar niet hoe het is om afscheid te nemen van iemand die nooit heeft bestaan. In het hoofd van Sef en Frederiek was het kindje er al. Ze leefden ernaar toe, maanden-, nee jarenlang. Bedachten een naam, hadden met alle liefde een kinderkamer ingericht, en bleven ervoor gaan, steeds op zoek naar een vruchtbaarheidsbehandeling die wel zou aanslaan. Ze hielden van het kind dat nog moest komen. Het zat in hun hart, kwam voor in hun dromen, maar het wiegje bleef leeg.

 

Frederiek en Sef gaan allebei op een andere manier met hun verdriet om. Dat leidt soms tot onbegrip, aan beide zijden. Wat kunnen ze doen om elkaar in het verdriet te vinden?

We kunnen allemaal meer uit de liefde halen, meer dan we nu voor mogelijk houden.  Het avontuur ligt aan onze voeten!

♥ BEGRIP

Op de eerste plaats, moeten zowel Sef als Frederiek gaan beseffen dat mannen en vrouwen anders met gevoelens omgaan. Mannen praten minder makkelijk over hun gevoel en de behoefte om hierin te delen is minder aanwezig. Mannen zijn doeners en voor hen is boosheid vaak gemakkelijker dan verdriet.

 

Dit zien we ook bij Sef. De verbouwing van de kinderkamer is waarschijnlijk zijn manier van omgaan met een gevoel van onrecht. Het feit dat het hen steeds niet lukt om kinderen te krijgen, maakt hem boos. Vrouwen daarentegen kunnen zich gemakkelijker kwetsbaar opstellen en kunnen over het algemeen beter uit de voeten met verdriet dan met boosheid. Ook hebben ze een sterke behoefte om deze gevoelens te verwerken in het contact. Frederiek doet een beroep op Sef; ze wil door hem gezien, gehoord en erkend worden. Het nog te veel pijn om de kinderkamer te zien verdwijnen.  

 

Wat Sef en Frederiek moeten leren, is om elkaar de ruimte te geven; hun ‘anders zijn’ is geen blijk van desinteresse. Daarbij moeten ze inzien dat er niet per se altijd over gevoelens hoeft te worden gepraat. In plaats van praten kunnen ze ook wat gaan doen samen of er iemand bij zoeken om gevoelens mee te delen.

♥ COMPASSIE

Door op een liefdevolle en vriendelijke manier ruimte te maken voor de gevoelens die ze juist niet prettig vinden, zullen Sef en Frederiek merken dat het steeds makkelijker wordt om die gevoelens te accepteren en om meer liefde voor zichzelf te voelen.

 

Een techniek die goed helpt, is het schrijven van een lieve brief aan jezelf, waarin je laat blijken dat je begrijpt wat je zelf doormaakt. Zoals een goede vriend of vriendin die brief aan jou zou schrijven. 

♥ ZINGEVING

Op de derde plaats (en dat lijkt misschien een ingetrapte deur) moeten ze met elkaar blijven praten en leren loslaten. Door samen te kijken naar wat er wél is, gunnen ze zichzelf de kans op nieuwe uitdagingen en mogelijkheden in het leven. Misschien besluiten ze dan om  een hondje in huis te nemen, vaker dagjes uit te gaan, vaker te wandelen in de natuur, of  een carriereswitch te maken.  Zo kunnen ze hun leven op een andere manier zin geven.

♥ OPENHEID

Op de vierde en laatste plaats, zullen ze anders moeten leren omgaan met de omgeving. Het is nu eenmaal zo dat we in een maatschappij leven, waarin het krijgen van kinderen welhaast de norm is. Alles is toch maakbaar, dus hoe kun je dan ongewenst kinderloos zijn? Sef en Frederiek doen er goed aan om juist met anderen uit hun omgeving in gesprek te blijven gaan, zonder er vanuit te gaan dat die anderen hen meteen aanvoelen. Probeer erover te praten hoe het is om kinderloos te zijn en blijf open staan de verhalen van anderen, ook al is dat soms pijnlijk. Maak dat bespreekbaar.

DE BRIEF

Om haar te helpen bij haar rouwproces gaf ik Frederiek de opdracht om een brief te schrijven aan haar nooit geboren kindje. 

Dit is wat zij schreef. 

Hier ben ik, alleen. Mijn hand leg ik in jouw wiegje, op de plek waar je nu had moeten liggen. Het is bijna alsof ik je kan voelen, je kleine hartje kan horen kloppen. Ik heb zo lang gedroomd, zo lang gebeden, zo veel gedragen. Maar nu...  moet ik wakker worden.  ik zal nooit je kleine handjes vasthouden, nooit je billetjes verschonen. Ik zal je nooit voorlezen, nooit naar school brengen, nooit met alle moeders voor het schoolhek staan wachten tot je weer naar buiten rent. Ik zal nooit de pleister op je schaafwond plakken, je nooit leren fietsen of leren zwemmen, nooit zien hoe je je eerste vriendje of vriendinnetje mee naar huis neemt, en hoe je in je eerste auto wegrijdt. Ik zal je nooit zien staan voor het altaar, en nooit zien hoe je voor het eerst zelf een kindje krijgt. Want ik kijk in je wiegje, en je bent er niet. Je zal er ook niet zijn; wij maken geen deel uit van dezelfde wereld. Maar ik hou van jou, en jij van mij. Dat is onze kracht. 

Deel dit artikel op sociale media!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

RELATIECRISIS IN THEATER – DICHTERBIJ

DICHTERBIJ is een indrukwekkende theaterbeleving die je meeneemt in de val en wederopstanding van een huwelijksleven.

 

Dicht op de huid van de spelers, aan de rand van hun huiskamer, beleef je als nooit tevoren wat ons geluk in de liefde in de weg staat én ontdek je hoe we het tij kunnen keren.

 

Een revolutionaire theaterervaring gecreëerd door gepromoveerd psychologen en theatermakers, die jouw kijk op jezelf en de liefde voorgoed verandert.

 

Meer dan 300.000 stellen, singles, vrienden, vriendinnen,  vaders, moeders, zonen en dochters bezochten de show van deze makers.  Beleef het ook!